Powrót do korzeni kinematografii.

      Kino trochę się natrudziło, by odciąć się od konwencji teatralnych i uzyskać miano sztuki. Niektórzy mówią, że kino zaczęło być sztuką dopiero po filmie Orsona Wellesa „Obywatel Kane”, czyli po 1941. Ale jak można przyznać takim ludziom prawdę? Co z wszystkimi filmami doby ekspresjonizmu niemieckiego, co z Luisem Bunuelem, co z Meliesem, gdzie w tym wszystkim Eisenstein, Chaplin, Griffith? Pomijając fakt, że bracia Lumiere nie sądzili, że z kinematografu coś będzie, traktowali to jako zabawę, to ich grudniowa projekcja filmu w 1895 jest uznawana za początek kina.

Jak odnaleźć siebie? - życie Adeli

    

    Poruszany przeze mnie temat, nadal nie jest łatwy w tych czasach. Nie mam pojęcia jak sytuacja wygląda we Francji, ale jestem pewna, że w Polsce stanowi duży problem. Mianowicie „Życie Adeli” to w maksymalnym uproszczeniu opowieść o homoseksualizmie. Mówię "w maksymalnym uproszczeniu", ponieważ to historia o miłości, dojrzewaniu, poszukiwaniu własnego „ja” oraz komplikacjach z tym wszystkim związanych.

Oscarowe Dysputy: Wzloty, upadki i inne nieszczęścia

 Zaraz po zakończeniu gali wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej, (mimo dość wczesnej pory) skontaktowałam się z Zosią i zaproponowałam jej spotkanie by porozmawiać o tym co nas wzruszyło, a co sfrustrowało w tegorocznych Oscarach. Ona bez wahania przystała na moją propozycję i tak spędziłyśmy upojne popołudnie przy herbatce śmiejąc się, kłócąc i przekomarzając. Chwilami nasze dysputy  bywały naprawdę zacięte, ale na szczęście obyło się bez rękoczynów.

Człowiek człowiekowi wilkiem.

Penelope Cruz i Emile Hirsch
Źródło:http://film.onet.pl

       Czuje się tak, jakby ktoś wylał na mnie kubeł zimnej wody. Albo jakbym została obłożona pięściami ze wszystkich stron. Moim pierwotnym założeniem było napisanie o dwóch filmach które ostatnio udało mi się zobaczyć. To oczywiście za chwilę nastąpi, ale najpierw proszę wytłumaczyć mi, dlaczego ludzie się tak nienawidzą? 

Niebezpieczne pragnienia

Źródło: http://www.premiere.fr

     
    Po raz pierwszy usłyszałam o tym filmie, kiedy z przyjaciółką spędzałyśmy ostatnie wspólne wieczory przed jej wyjazdem w dalekie krainy. Mamy podobne poczucie estetyki, to samo melancholijne spojrzenie na rzeczywistość i wyidealizowane, kanony chudego piękna. Po przeszukaniu różnych stron internetowych w poszukiwaniu tego filmu, wywiesiłyśmy białą flagę i obejrzałyśmy „Sleeping beauty” - australijski dramat z 2011 roku. Jednak z tyłu głowy pozostał niedosyt, zwiastun „Jeune et julie” zainteresował nas w takim stopniu, że ciągle przewijały się myśli o jak najszybszym zobaczeniu filmu.

Niepowtarzalny Woody

       

Źródło: http://blogs.forward.com

     
   Naprawdę nie kontaktowałam się z nim. Przypadkowo w nocy dowiedziałam się, że ma urodziny. Tylko ja mogę mieć takie szczęście, że piszę o nim tekst w jego urodziny. Nie mówię, że zwróciłby na to uwagę. Uważa, że powinnam się wziąć za coś ciekawszego, a nie tylko pisać bloga. Może tak jak on kręcić filmy, średnio jeden na rok, albo pisać książki, albo hola hola grać w tych filmach, albo jeszcze może pogrywać na klarnecie? Wydaje mi się, że mój talent, a jego to jak porównać gwiazdę polarną do drogi mlecznej, ot taki mały mój talent.

Wszyscy kochają zwycięzców, więc nikt nie kocha mnie - być jak Sally Bowls

    Zamykam oczy i wyobrażam sobie siebie jako Sally Bowls. Tańczącą i śpiewającą w kabarecie, która sypia co noc z innym mężczyzną. W sumie, wspaniały pomysł na życie, ale raczej nie na długo. Potem pojawiają się wyrzuty sumienia, samotność i w najgorszym wypadku choroba weneryczna. Teraz wy wyobraźcie sobie siebie (piszę do kobiet, do płci przeciwnej przejdę zaraz) jako Velme Kelly, która zabija swojego męża, bo zabawia się z jej siostrą. Trafia do więzienia, ale i tak zostaje wypuszczona! Cudowne, bezprawne lata dwudzieste.