Nie czytam, bo po co?

    Z racji tego, że jestem stałym pasażerem komunikacji miejskiej, naprawdę nic mnie już nie zaskoczy. Co więcej podróż autobusem, tramwajem czy pociągiem jest idealną chwilą na poświęcenie się czemuś, na co brak nam na ogół czasu. Po co go marnować siedząc i licząc drzewa przy szosie, skoro można na przykład sięgnąć po lekturę i delektować się jej treścią nawet pomimo chrząkającego starszego pana na sąsiednim siedzeniu czy młodego "buntownika" słuchającego muzyki z głośnika telefonu.

Z rodziną najlepiej na zdjęciu...

 

Źródło: Inqbator Teatralny/ https://www.facebook.com/InqubatorTeatralny

   Ostatnio z tą kondycją teatru bywa różnie. Dla jednych regres, dla drugich wręcz przeciwnie. Jednak mnie po spektaklu w reżyserii Błażeja Peszka "Uroczystość", który został przygotowany ze studentami drugiego roku Wydziału Teatru Tańca krakowskiego PWST w Bytomiu, została przywrócona wiara w pasję i przyszłe losy polskiej sceny teatralnej.

Oscarowe Dysputy: Wzloty, upadki i inne nieszczęścia

 Zaraz po zakończeniu gali wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej, (mimo dość wczesnej pory) skontaktowałam się z Zosią i zaproponowałam jej spotkanie by porozmawiać o tym co nas wzruszyło, a co sfrustrowało w tegorocznych Oscarach. Ona bez wahania przystała na moją propozycję i tak spędziłyśmy upojne popołudnie przy herbatce śmiejąc się, kłócąc i przekomarzając. Chwilami nasze dysputy  bywały naprawdę zacięte, ale na szczęście obyło się bez rękoczynów.

Piątkowe Frustracje 11: Sławne dzieci sławnych rodziców - nawiasem pisząc

   Już dawno miałam zamiar o tym napisać, ale czas nie był moim sprzymierzeńcem. Szczególnie, że do domu wracałam w późnych godzinach nocnych. Jednak mimo wszystko, zawsze znalazłam chwilę, by poczytać świeże nowinki ze świata kulturalnego czy też recenzje spektakli, które już od dawna figurują na czerwono w moim kalendarzu.

Piątkowe Frustracje 10: "Hejt" - krytyka krytyce nierówna

  

 
   Dając światu coś od siebie (mam tu na myśli cokolwiek – myśl, dzieło, opinię, określone zachowanie itp.) oczekujemy zazwyczaj jakiejś informacji zwrotnej. Pozytywny odbiór, w postaci szczerej (!) pochwały czy zachęty do dalszego działania, zawsze był i raczej nadal jest tą najbardziej pożądaną z możliwych reakcji.  

Niepowtarzalny Woody

       

Źródło: http://blogs.forward.com

     
   Naprawdę nie kontaktowałam się z nim. Przypadkowo w nocy dowiedziałam się, że ma urodziny. Tylko ja mogę mieć takie szczęście, że piszę o nim tekst w jego urodziny. Nie mówię, że zwróciłby na to uwagę. Uważa, że powinnam się wziąć za coś ciekawszego, a nie tylko pisać bloga. Może tak jak on kręcić filmy, średnio jeden na rok, albo pisać książki, albo hola hola grać w tych filmach, albo jeszcze może pogrywać na klarnecie? Wydaje mi się, że mój talent, a jego to jak porównać gwiazdę polarną do drogi mlecznej, ot taki mały mój talent.

Piątkowe Frustracje 8: KLUCZ do potęgi...kluczem? - Młodzi bez własnego zdania

   Praca pisemna mająca wszelakie walory stylistyczne, w pełni sensowna, wyróżniająca się ciekawym spojrzeniem na omawiany temat, często nawet zgodna z tymże może zostać oceniona na okrągłe zero punktów. Dlaczego? Pozwólcie, że elokwentnie odpowiem: bo klucz.

Piątkowe Frustracje 7: "Hańba!", czyli co z tym teatrem?

Źródło: http://www.hueckel.com.pl

   "Hańba!" oraz "Wstyd!", ostatnio bardzo popularne słowa, wypowiadane (może raczej wykrzykiwane) w teatrze. Nowa forma promocji czy protest, a może najzwyklejszy bunt sfrustrowanych widzów?

Ślub po bożemu, a wesele z pompą - przecież wszyscy patrzą!

Fot. Maciej Dziaczko

„Asertywność jest bardzo ważna.
Asertywność daje poczucie emocjonalnej wolności,
harmonię w życiu prywatnym i zawodowym
oraz zdrowy szacunek do siebie i innych.
Kiedy mówię „nie” jestem dla siebie dobra.
Jeśli ja nie będę dla siebie dobra, to kto będzie?”

Piątkowe Frustracje 6: Nieszczęsne zdrobnienia - jak (nie)kaleczyć języka polskiego

    Niepotrzebne zdrobnienia zwykłych wyrazów są zmorą mojego (choć zapewne nie jestem jedyna) codziennego życia. Od kiedy pamiętam na każdym kroku spotykałam się z dorosłymi ludźmi, którzy brzmieli niedorzecznie infantylnie; przykładowo – za pieniążki (lub skrajnie – „piniążki”) kupowali chlebek, w domu robili kanapeczki z szyneczką i pomidorkiem, popijając do kolacyjki herbatkę. W sklepie jestem za to pytana o przymierzenie sukieneczki bądź bluzeczki, słyszę, że mam ładne buciki, a sąsiadka pyta o moją maturkę.